„Jestem facet jak piekło, powiedziałem sobie. Jestem zabójca Simby, pan dżungli” – pisał o sobie Robert Chester Ruark, autor „Rogu myśliwego”, popularnego w okresie PRL reportażu myśliwskiego, zapisu safari śladami Ernesta Hemingwaya.
Z książek poświęconych Afryce autorstwa zagranicznych pisarzy i reportażystów najwięcej wznowień w okresie PRL doczekały się „Zielone wzgórza Afryki”.
Autorem dwóch powieści młodzieżowych poświęconych wyprawie Stefana Szolca-Rogozińskiego do Kamerunu jest Bolesław Mrówczyński (1910-1982). „W poszukiwaniu tajemniczego Bajongu” oraz „Góra Bogów” stanowią dwie najstarsze powieści z cyklu poświęconego Polakom działającym poza granicami kraju.
Mandanipour pisał: „I was a witness, because (…) the writer must be present everywhere”. Jego utwory mają zawsze charakter świadectwa – dawania opinii o procesach zachodzących wokół niego. Jakie świadectwo daje czytelnikowi „Irańska historia miłosna”? Powieść wpisuje się w postmodernistyczny nurt realizmu magicznego, w którym przeplatają się rzeczywiste wydarzenia, narracja wręcz reporterska, z subiektywnym, niezwykle wrażliwym opisem magii świata persko-irańskiego.
Tytuł książki – „Pepiki. Dramatyczne Stulecie Czechów” – prowokuje czytelnika do zastanowienia się nad źródłami wiedzy o naszym południowym sąsiedzie. Dla „przeciętnego Polaka” Czechy to kraj sielanki, anegdoty, historii pozbawionej wątków męczeństwa, dramatu, zamieszkały przez „Pepików” – pogodnych koneserów piwa, nastawionych konformistycznie wobec wszelkich presji Historii. Książka uzmysławia zatem czytelnikowi jego niewiedzę.
Pierwszym kontaktem z Afryką dla większości Polaków w okresie PRL była lektura „Murzynka Bambo”.
Rozpoczynamy nowy cykl, poświęcony postrzeganiu Afryki przez Polaków w okresie peerelu. Zaczynamy od postaci Tomka Wilmowskiego i tego, co Alfred Szklarski napisał o Afryce.