„Jeśli nie wiedzie ci się na Wybrzeżu Kości Słoniowej, wróć do ojczyzny. Kiedy droga wiedzie donikąd, trzeba z niej zawrócić” – zdania te wypowiada jeden z bohaterów „Wyprawy nadziei”, najnowszego filmu Michela K. Zongo, prezentowanego polskim widzom podczas tegorocznej Afrykamery.
Państwa tworzące BRICS w przeciągu ostatnich dwóch dekad wyparły z Afryki byłe zachodnie potęgi kolonialne. Dokonały tego pod hasłami solidarności krajów globalnego Południa, niejednokrotnie posiłkując się krytyką Międzynarodowego Funduszu Walutowego i innych instytucji bogatych krajów Północy. Działalność BRICS-u rodzi jednak wiele kontrowersji i pytań o granice między aktywnością ekonomiczną a neokolonializmem.
Film „Dzisiaj” („Aujourd’hui” / „Tey”) to zwycięzca FESPACO w 2012 roku oraz zdobywca wyróżnienia na tegorocznej Afrykamerze. Opowieść tą uznać można za metaforę losów tysięcy Senegalczyków opuszczających swoją ojczyznę w poszukiwaniu lepszego życia.
20 marca 2013 roku w polskim Sejmie odbyło się exposé Ministra Spraw Zagranicznych Radosława Sikorskiego. Jakie w nim miejsce zajęła tematyka afrykańska? Jak odebrali je polscy parlamentarzyści, w tym ci o afrykańskich korzeniach (Killion Munyama, John Godson)?
19 marca ogłoszono wyniki referendum konstytucyjnego w Zimbabwe. Obywatele tego kraju mieli możliwość zadecydowania o przyszłości ustroju swego państwa – pozbawionego filarów gospodarczych pariasa Afryki, od 33 lat autorytarnie rządzonego przez Roberta Mugabe.
Nowa konstytucja, która niedługo zostanie poddana pod głosowanie w referendum, przewiduje m.in. ograniczenie liczby kadencji prezydenckich i odebranie immunitetu głowie państwa. Czy kraj ten zmierza ku demokracji? Dr Błażej Popławski, afrykanista, mówi o gorzko-ironicznym scenariuszu.
Media południowoafrykańskie w drugiej połowie lutego żyją dwoma wydarzeniami z sal sądowych: procesem Oscara Pistoriusa oraz sprawą gwałtu i tragicznej śmierci Anene Booysen. Czy w RPA narodzi się ruch sprzeciwu wobec przemocy tak ja miało to miejsce na początku 2013 roku w Indiach?
