Koniec lipca 2012 roku wyznacza przesilenie w relacjach francusko – iworyjskich. Doszło do pierwszego spotkania nowo wybranych prezydentów obu krajów. O przełomie pisze abidżańska prasa – francuscy dziennikarze są bardziej sceptyczni.
– John Atta Mills potrafił wypromować Ghanę na forum międzynarodowym, miał też duże szczęście: nietrudno było zbudować kapitał społeczny na sukcesie gospodarczym, będzie zapamiętany jako kolejny ojciec narodu – mówi o zmarłym prezydencie Błażej Popławski, afrykanista UW.
24 lipca w szpitalu w Akrze na atak serca zmarł prezydent Ghany John Atta Mills. Trzy dni wcześniej obchodził 68. urodziny. Od kilku lat walczył z nowotworem krtani. Władzę objął John Dramani Mahama. Zamachu stanu – szóstego w historii Ghany – nie było.
18 lipca 94 lata temu na świat przyszedł Mandela. ONZ ustanowił tę datę Międzynarodowym Dniem Mandeli. 18 lipca 2012 roku 12 milionów dzieci w szkołach RPA odśpiewało Mandeli pieśni pochwalne. Słusznie, bo wybitna to postać, zasługująca na szczególny szacunek i uznanie, nie tylko na południu Afryki. Czytając dzisiejsze gazety z Pretorii czy Johannesburga przychodzi na myśl stary dowcip z początków III RP: „Włączam telewizor – Wałęsa. Włączam radio – Wałęsa. Otwieram gazetę – Wałęsa. Boję się otworzyć konserwę…”
– Dla mnie Mandela jest wspaniałym przyjacielem. Pamiętam telefoniczne rozmowy, gdy na nową drogę wchodziła Południowa Afryka. W dużej mierze od niego uczyłem się Afryki – mówi Bill Clinton, który został zaproszony na uroczysty obiad z okazji 94. urodzin Nelsona Mandeli.
6 kwietnia 2012 roku malijscy Tuaregowie proklamowali niepodległość kraju Azawad. Minął kwartał.
18 czerwca 2012 roku wejdzie do rwandyjskich podręczników od historii jako data zakończenia procesu pojednania po ludobójstwie. System trybunałów ludowych – gacaca – przestał istnieć. Warto już dzisiaj postawić pytanie: czy Afryce jest zatem potrzebna polityka przywracania pamięci, czy zapominania? Czy realizować ją powinny instytucje narodowe, czy posiadające mandat globalny?
