Wśród futurologów historyk czuje się nieśmiało. Zwłaszcza wśród prognostów katastrofy. Wyjaśnienie obecnej sytuacji w Somalii i przewidywanie jej rozwoju wymaga uwzględnienia zarówno czynników strukturalnych (społeczno-polityczno-historycznych) jak i „zbiegu nieszczęśliwych okoliczności” klimatycznych. Ich zespolenie pozwala na rzetelną diagnozę – zrywającą z praktyką większości polskich mediów, redukujących kryzys w Somalii do przysłowiowej „klęski głodu i suszy”.

Błażej Popławski (afrykanista): Gdyby Europa śledziła dokładniej raporty, które publikuje ONZ, to przewidziałaby klęskę suszy i głodu w Afryce.

„Antymalaryki są konieczne. Minimalizują prawdopodobieństwo zachorowania” „Ale przecież one wpędzają człowieka w depresję!”. Dialog ten można potraktować jako krótkie résumé filmu – paraboli o śpiączce powstałej na skutek nieudolnej pomocy rozwojowej dla krajów Globalnego Południa.

Wedle Homi Bhabhy, „aby wiedza o różnicy kulturowej miała instytucjonalną skuteczność jako dziedzina badawcza, powinna wykluczyć Innego ze sfery podmiotu”. Z całą pewnością, dystans kulturowy, niezrozumiałe dla Polaków idiomy, trudne do interpretacji konteksty oraz stosunkowo niedawna tradycja tłumaczeń literatury afrykańskiej w Europie, przesądziły o niewielkim zainteresowaniu wydawców w PRL pisarstwem tego rodzaju.

Ważnym aspektem kształtowania świadomości o Afryce w społeczeństwie polskim było przybliżanie dorobku literackiego pisarzy Czarnego Lądu. Niestety, polscy wydawcy w okresie PRL starali się unikać publikacji tłumaczeń z języków rodzimych, o wiele chętniej sięgali po przekłady literatury afrykańskiej powstającej w językach europejskich, głównie angielskim i francuskim.

Z całą pewnością podstawowym źródłem wiedzy o Afryce dla kilku pokoleń młodych Polaków stanowiło wielokrotnie wznawiane „W pustyni i w puszczy” Henryka Sienkiewicza. Utwór łączy cechy powieści kolonialno-podróżniczej, historycznej, robinsonady i eposu rycerskiego. Wyraźne są w nim inspiracje prozą Daniela Defoe i Rudyarda Kiplinga oraz literaturą „ku pokrzepieniu serc”.

Wacław Korabiewicz (1903-1994) przed wojną studiował medycynę i etnografię na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. Od początku pasjonowały go podróże. Był współzałożycielem Akademickiego Klubu Włóczęgów Wileńskich, odbył kilka wypraw na Bałkany, na Bliski Wschód i do Indii, pracował jako lekarz okrętowy na „Darze Pomorza”.